Loft Daire

Loft daire, kökeni 20. yüzyılın ortalarında New York, Londra gibi büyük sanayi kentlerine dayanan bir konut tipolojisi ve yaşam tarzıdır. Sanayinin şehir dışına taşınmasıyla atıl kalan fabrika, depo, atölye gibi endüstriyel binaların, özellikle sanatçılar tarafından hem yaşama hem de çalışma alanı olarak kullanılmak üzere dönüştürülmesiyle ortaya çıkmıştır. Bu ilk kullanıcılar, geniş, bölünmemiş ve uygun fiyatlı mekanlara ihtiyaç duyuyorlardı. Zamanla bu ‘yeraltı’ yaşam tarzı, bohem bir çekicilik kazanarak popülerleşti ve kendine özgü bir mimari stile dönüştü. Bir loft daireyi tanımlayan temel özellikler, orijinal endüstriyel yapının mimari karakterinin korunmasıdır. Bunlar arasında en belirgin olanları şunlardır: yüksek tavanlar (genellikle 3 metreden fazla), duvarları kaplayan devasa pencereler (çoğunlukla metal çerçeveli), açık ve akışkan bir kat planı (mutfak, yaşam alanı ve yatak odası gibi fonksiyonların genellikle duvarlarla ayrılmadığı tek bir büyük hacim), ve ham, işlenmemiş malzemelerin sergilenmesi (açıkta bırakılmış tuğla duvarlar, beton zeminler, ahşap veya çelik tavan kirişleri, havalandırma kanalları ve tesisat boruları). Bu mekanlarda alanlar, duvarlar yerine mobilya grupları, paravanlar, büyük halılar veya farklı zemin kaplamaları gibi daha esnek yöntemlerle tanımlanır. ‘Endüstriyel Stil’ ile yakından ilişkili olsa da, loft bir stilden çok bir mekan tipolojisidir. Zamanla, popülerliğinin artmasıyla ‘hard loft’ (gerçek endüstriyel binalardan dönüştürülmüş) ve ‘soft loft’ (loft estetiğini taklit eden yeni inşa edilmiş binalar) olmak üzere iki ana kategori ortaya çıkmıştır. Loft yaşamı, ferahlık, esneklik, bol doğal ışık ve kentsel, otantik bir karakter arayanlar için çekici bir alternatiftir.