Rokaj Kabartma

Rokaj kabartma, 18. yüzyılın ilk yarısında Fransa’da doğan ve tüm Avrupa’ya yayılan Rokoko sanat akımının en belirgin görsel unsurlarından biridir. Terim, Fransızca “rocaille” kelimesinden türemiştir; bu kelime başlangıçta bahçe mağaralarında ve çeşmelerde kullanılan deniz kabukları, çakıl taşları ve doğal formları ifade ederken, zamanla Rokoko’nun karakteristik asimetrik, kıvrımlı ve organik süsleme motiflerini tanımlamak için kullanılmıştır. Bu kabartmalar, genellikle ahşap oymacılığı, stuko (sıva kabartma) veya metal işçiliği teknikleriyle uygulanır. Rokaj kabartmanın temel özellikleri arasında C ve S kıvrımları, alev benzeri formlar, deniz kabuğu motifleri, asimetrik kompozisyonlar ve bitkisel ögelerin zarif birleşimi bulunur. Barok’un ağırlığından uzaklaşarak daha hafif, neşeli ve zarif bir estetik sunar. Mobilyalarda, özellikle konsollar, aynalar, sandalyeler ve dolaplarda, duvar panellerinde (boiserie) ve tavan dekorasyonlarında sıklıkla görülür. Günümüzde, Rokoko stilinin yeniden yorumlandığı lüks iç mekan tasarımlarında veya antika mobilya restorasyonlarında bu teknik hâlâ önemini korumaktadır.