Vernis Martin

Vernis Martin, 18. yüzyıl Avrupa’sında büyük bir hayranlık uyandıran Çin ve Japon lake (urushi) işçiliğine rakip olarak Fransa’da geliştirilmiş, son derece değerli ve aranan bir vernikleme tekniğidir. Adını, bu tekniği 1730’larda Paris’te geliştiren ve popülerleştiren dört Martin kardeşten (Guillaume, Etienne-Simon, Julien ve Robert) alır. Martin kardeşler, Asya kökenli lake ağacının reçinesi Avrupa’da bulunmadığı için, yerel malzemelerle benzer bir etki yaratacak formüller üzerinde çalıştılar. Sonunda, kopal reçinesi bazlı, yağ ve terebentin içeren bir vernik geliştirdiler. Bu verniği, genellikle ahşap paneller üzerine kat kat uygulayarak olağanüstü pürüzsüz, parlak ve dayanıklı bir yüzey elde ettiler. Vernis Martin’i diğer Avrupa taklitlerinden ayıran en önemli özellik, vernik katmanları arasına veya en üst katmanın içine serpilen altın (poudre d’or) veya gümüş tozlarıydı. Bu metal tozları, verniğe derinlik, ışıltı ve yarı saydam bir parlaklık kazandırıyordu. Yüzeyler genellikle dönemin popüler Rokoko tarzı sahneleriyle (pastoral manzaralar, mitolojik figürler, çiçek demetleri ve ‘Chinoiserie’ olarak bilinen Çin temalı desenler) elle boyanırdı. En çok tercih edilen zemin renkleri canlı bir yeşil, derin bir kırmızı, siyah ve krem tonlarıydı. Bu teknik o kadar başarılı oldu ki, Martin kardeşlere 1730 yılında ‘kraliyet vernikçisi’ (vernisseur du roi) unvanı verildi ve 20 yıl boyunca bu tekniği kullanma tekeli tanındı. Vernis Martin, sadece komodin, sekreter gibi lüks mobilyalarda değil, aynı zamanda enfiye kutuları, yelpazeler, saat kasaları ve hatta dönemin aristokratlarının atlı arabaları gibi çok çeşitli objelerde kullanıldı. Bugün, orijinal Vernis Martin ile kaplanmış antika parçalar, müzelerde ve özel koleksiyonlarda büyük bir değere sahiptir.